سلام

من امروز مي نويسم .  هنوز هم تنها هستم . روزهاي خوشي زياد بودند . روزهاي تلخ هم ....

انگار  تا حالا نشده که اينجا از خوشحاليام بنويسم . هميشه وقتي ياد اينجا ميوفتم که درد و غصه هام بهم فشار ميارن . اين روزا هم دوباره همون داستان تکراريه ناراحتيا و غصه هام داره تکرار ميشه . خسته ام . دلم تنگم . سرگردانم .

اين روزا اصلا خوب نيستم . اين روزا همه ي اون چيزا و اون آدمايي که ازشون گذشتم و  با وجود علاقه اي که بهشون داشتم نخواستمشون دارن بهم بر مي گردن . شايد اين اتفاق خوبي باشه ولي من گيج و سر درگم شدم .  .

نمي دونم قضيه چيه ؟ نمي دونم چرا هميشه به يک سرنوشت دچار مي شم ؟ نمي دونم تا کي بايد اين همه تکرار رو تحمل کنم ؟ تاکي بايد زجر و درد جدايي رو به دوش بکشم ؟ گاهي فکر مي کنم ما آدما زندگيمون خيلي به هم شباهت داره . همه از يه چيزاي مشترکي درد مي کشيم ولي با تفاوت هاييي . مثلا هر کسي يه جور ابراز ميکنه . هر کسي يه جور تحمل مي کنه .

شايد تو منو بفهمي . .

ديشب کلي گريه کردم .  .

چرا هيچ شونه اي نيست ؟ چرا هيچ دستي نيست ؟ چرا هيچ کسي نيست ؟ چرا هيچ کس نمي بينه ؟ چرا هيچ شونه اي مال من نيست ؟ چرا هيچ دستي پاک نميکنه ؟ چرا بايد تنها باشم ؟ چرا بايد زجر دوري رو بکشم ؟ چرا بايد گريه کنم ؟ چرا بايد اشکام روي بالش زير سرم بريزه ؟ چرا بايد غصه هامو زير پتو با بالش و تشکم قسمت کنم ؟ 

اينم شد زندگي ؟؟

حالم خرابه حسابي .

روزگارم تيره و تاره .

انگار دارم خفه مي شم . نمي دونم چرا هميشه يه اتفاق تکرار ميشه ؟ هميشه من تنها مي مونم .

نمي دونم .

نميدونم چرا آدماي اين دور زمونه ارزش اينکه محبت ببينن ندارن نميدونم چرا هميشه من بايد از چيزايي که دوست دارم بگذرم راستي چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟